ജാസിന്ത ജോയ്പിക്കിൾസ് ആൻഡ് ചക്കിൾസ്

ഐക്യം സ്പേസിലെ അടുക്കളയുടെ വശങ്ങളിലൂടെ ജസന്ത ചേച്ചിയോട് രണ്ടുമൂന്ന് വാക്ക് സംസാരിക്കാതെ ആർക്കും കടന്നുപോകാനാവില്ല. ചേച്ചിയുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിൽ ചിരി എപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനിൽക്കും; ഒരിക്കൽ അവർ മനസ്സുതുറന്ന് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ, കേൾവിക്കാരും അതിൽ അലിഞ്ഞുപോകും.

അത്രതന്നെ ആകർഷകമാണ് അവരുടെ കഥയും. അവരുടെ അച്ഛൻ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാശ്മീരിലെ ഐഎൻഎസ് ദ്രോണാചാര്യ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ നിന്നാണ് അത് ആരംഭിക്കുന്നത്. അച്ഛനൊപ്പം കഴിച്ച കൂട്ടിയ നാളുകളും പ பறிച്ച മുന്തിരിപ്പഴങ്ങളും അച്ഛനൊപ്പം നടത്തിയ പാചക പരീക്ഷണങ്ങളും അവർ ഊഷ്മളമായി ഓർക്കുന്നു. “പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ ഞങ്ങൾ കൊച്ചിയിലേക്ക് മടങ്ങി. പാഠ്യപദ്ധതി തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നതിനാൽ എനിക്ക് ഒന്നാം ക്ലാസിൽ ചേരേണ്ടി വന്നു. ഉർദു, പഞ്ചാബി, കാശ്മീരി ഭാഷകൾ സംസാരിച്ച് വളർന്ന ഞാൻ മലയാളം പഠിക്കാൻ സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞുള്ള ട്യൂഷനുകളിൽ പങ്കെടുത്തു,” അവർ ഓർക്കുന്നു. അന്നുമുതൽ, അവരുടെ ജീവിതം അപ്രതീക്ഷിത മാറ്റങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു, അവയെയെല്ലാം ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവർ നേരിട്ടു.

വിവാഹശേഷം, ഫോട്ടോഗ്രാഫി സ്റ്റുഡിയോ ആരംഭിച്ച ഭർത്താവിനൊപ്പം അവർ ഇടുക്കിയിലെ മലനിരകളിലേക്ക് മാറി. എന്നാൽ മലയോര മേഖലയിലെ ബിസിനസ്സ് അവിടുത്തെ കാലാവസ്ഥ പോലെ തന്നെ അസ്ഥിരവും അപ്രതീക്ഷിതവുമാണെന്ന് അവർ പെട്ടെന്നുതന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വർഷങ്ങളുടെ പ്രയത്നം വൃഥാവിലായതോടെ അവർ സ്റ്റുഡിയോ പൂട്ടി – ഈ തീരുമാനം അവരുടെ ഭർത്താവിന്റെ മനോവീര്യം പൂർണ്ണമായും തകർത്തു, ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരം ഏറ്റെടുക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

ദമ്പതികളും അവരുടെ രണ്ട് കൊച്ചുകുട്ടികളും കൊച്ചിയിലേക്ക് താമസം മാറി, അവിടെ ജസന്ത ചേച്ചി ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. അവർ പറയുന്നു, “ഞങ്ങൾക്ക് ജീവനൊപാധിയോ പദ്ധതികളോ ഇല്ലായിരുന്നു, ഒറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രം: മക്കളെ വളർത്തുക. അത് പ്രയാസകരമായിരുന്നു, പക്ഷേ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ജീവിതം പ്രായോഗികമായി അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കാനും മക്കളെ പഠിപ്പിക്കാനും കഴിഞ്ഞു എന്നത് വലിയൊരു സന്തോഷമാണ്.” 

പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛന്റെ പാചകപാഠങ്ങൾ മനസ്സിൽ വച്ചുകൊണ്ട്, ജസന്ത ചേച്ചി ഹോട്ടലുകളിൽ ജോലി തേടിയിറങ്ങി, അവരെ ജോലിക്ക് എടുക്കാൻ ഹോട്ടലുടമകൾക്ക് വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.

“കയ്യിൽ എന്ത് കിട്ടിയാലും അത് വെച്ച് എനിക്കെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയും. ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്നും ഒരു സദ്യ തന്നെ ഒരുക്കാം,” അവർ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവകാശപ്പെടുന്നു.

ഉറച്ച തീരുമാനമുള്ളവളും ബുദ്ധിമതിയുമായ അവർ യഥാക്രമം ഒരു ഫാർമസിയിലും പരസ്യ കമ്പനിയിലും ക്ലറിക്കൽ, സെയിൽസ് തസ്തികകളിൽ ശോഭിച്ചു, തൊഴിലുടമകളുടെയും സഹപ്രവർത്തകരുടെയും വിശ്വസ്തത വേഗത്തിൽ നേടിയെടുത്തു. തനിക്ക് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട മറ്റൊരു ജോലിയിൽ, അവർ പ്രായമായവരെ വ്യായാമങ്ങളിൽ സഹായിക്കുകയും ചലനശേഷി പരിമിതമായ ഒരു പുരുഷനെയും മൂന്ന് സ്ത്രീകളെയും സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.

“ഇത് ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല; സന്തോഷമുള്ള മനസ്സാണ് ശരീരത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്. ശാരീരികമായ സ്പർശനത്തിനും ശ്രദ്ധയ്ക്കും മനസ്സിനെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ ഒരുപാട് ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനാകും. ചിലപ്പോൾ, അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് അല്പം സ്നേഹം മാത്രമാണ്.

അതിനിടയിൽ, അച്ചാർ, ജാം റെസിപ്പികൾ ഉപയോഗിച്ച് അവർ പരീക്ഷണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു, ഇപ്പോൾ മുപ്പത് വർഷത്തിലേറെയായി പൂർണ്ണത കൈവരിച്ച സംരംഭങ്ങളാണവ. “എന്റെ ജാമുകളിലും അച്ചാറുകളിലും കൂടുതൽ രുചിക്കോ സംരക്ഷണത്തിനോ വേണ്ടി ഞാൻ കൃത്രിമമായി ഒന്നും ചേർക്കാറില്ല. ഈ കാരണം കൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ അവ കടകളിലേക്ക് അയക്കാറില്ല. ആളുകൾ നേരിട്ട് വന്ന് എനിക്ക് ഓർഡറുകൾ നൽകുന്നു, പലപ്പോഴും വിദേശത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ കൊണ്ടുപോകാനായി വലിയ അളവിലാണ് ഓർഡർ നൽകുന്നത്,” തന്റെ ബിസിനസ്സിന്റെ സൂക്ഷ്മതകൾ അവർ വിശദീകരിക്കുന്നു. പകൽ സമയത്തെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അവർ അടുക്കളയിലെ ലൈറ്റ് തെളിയിച്ച് ദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് അയക്കാനുള്ള അച്ചാറുകൾ തയ്യാറാക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി, തന്റെ തിരക്കുപിടിച്ച പ്രൊഫഷണൽ ജീവിതവും അത്രതന്നെ തിരക്കുള്ള വ്യക്തിജീവിതവും ഒരു മാസ്റ്റർ ജഗ്ലറുടെ മികവോടെ അവർ കൈകാര്യം ചെയ്തു. 2015-ൽ, തണ്ടെല്ലിനെ ബാധിച്ച ഒരു വീഴ്ചയെത്തുടർന്ന് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. എങ്കിലും, താൻ ഏറ്റവും മിടുക്കിയായ കാര്യം തന്നെ അവർ ചെയ്തു – തോൾ കുലുക്കി, ഒരു ചിരി പാസാക്കി, മുന്നോട്ട് പോയി. തന്റെ ആരോഗ്യത്തെ ബാധിക്കാത്ത ജോലി അന്വേഷിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അവർ ഐക്യം സ്പേസിന്റെ പടിവാതിൽ കടക്കുന്നത്, അവിടെ അവർ ഇപ്പോൾ രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നതിലൂടെയും ഊഷ്മളമായ സ്നേഹത്തിലൂടെയും അറിയപ്പെടുന്നു.

“ഐക്യത്തിൽ, എനിക്ക് സുഖകരമായ ഒരു ഇടവും കുറച്ച് നല്ല കുട്ടികളെയും ലഭിച്ചു. നിങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തരും എന്റെ കുട്ടികളാണ്, കണ്ടോ,” അവർ പുഞ്ചിരിയോടെ പറയുന്നു.

വനിതകൾ മാന്യമായി ജീവിക്കുന്നതിന് അവർ ജോലി ചെയ്യണമെന്ന് ശക്തമായി വാദിക്കുന്ന ആളാണ് ജസന്ത ചേച്ചി. “സ്ത്രീകളെ പലപ്പോഴും കഴിവില്ലാത്തവരായിട്ടല്ലേ കാണുന്നത്?” പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ അനുഭവ സമ്പത്ത് ഉള്ളിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് അവർ ചോദിക്കുന്നു. “നല്ല ജോലിയുള്ള ഭർത്താക്കന്മാരുണ്ടായിട്ടും ദുരിതജീവിതം നയിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ ഞാൻ ചുറ്റും കാണുന്നുണ്ട്. സ്വന്തമായി ജോലി ചെയ്യാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങുന്നത് വലിയൊരു മാറ്റമുണ്ടാക്കും. ഏതൊരു ജോലിയും ഉപജീവനം നൽകും, അതിനൊപ്പം കൂടുതൽ മാന്യമായ ജീവിതവും.” കഴുത്തിലെ ജപമാലമണിയിൽ വിരലുകൾ തഴുകി, ഒരിക്കൽ പോലും കടുപ്പിച്ച ഒരു വാക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വരാത്തതിന് ദൈവത്തോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവർ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“എന്താണ് നിങ്ങൾക്ക് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നത്?” ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു.

“പ്രതീക്ഷയോ? പ്രതീക്ഷകൾ പ്രതീക്ഷകളെ ജനിപ്പിക്കുന്നു, മോളെ. കയ്യിലെ ചങ്ങലയിൽ പോലും പ്രതീക്ഷയോ വിശ്വാസമോ അർപ്പിക്കരുതെന്ന് എന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആരെങ്കിലും കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാണുമ്പോൾ, എനിക്ക് കഴിയുന്നതൊക്കെ ഞാൻ നൽകുന്നു, കാരണം ഈ വർഷങ്ങളിലത്രയും എനിക്ക് ലഭിച്ച സഹായം എനിക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അത്രയേയുള്ളൂ. ഏത് ദിവസവും സന്തോഷത്തോടെ ഞാൻ മരിക്കും. വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ആവശ്യമില്ല,” തികച്ചും ലളിതമായി അവർ മറുപടി നൽകുന്നു. 

“ആടി വാ കാറ്റേ, പാടി വാ കാറ്റേ,” എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് അവർ എന്നോട് യാത്ര ചോദിക്കുന്നു. ജെസ്സി അമ്മ വീട്ടിലെത്തി തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നതും കാത്ത് അവരുടെ പേരക്കുട്ടികൾ കാത്തിരിക്കുകയാണ്, ഒപ്പം ഒട്ടേറെ അച്ചാർ നിർമ്മാണ കാര്യങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.