ജോർജ് പി ജെപ്രത്യാശ പാടുന്ന മനുഷ്യൻ

ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിന് മുന്നിലെ ക്യൂ നീണ്ടതും, ചൂടേറിയതും, ആളുകളുടെ അക്ഷമ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. വരി പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ ആളുകൾ അസ്വസ്ഥരായി ഓരോ കാലിൽ മാറി മാറി നിൽക്കുകയും പിറുപിറുക്കുകയും ചെയ്തു. ചിലർ ഫോണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മറ്റു ചിലർ ആരുടെ ഊഴമാണെന്നതിനെച്ചൊല്ലി പതുക്കെ തർക്കിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ്, ജനക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു പാട്ടുയർന്നത്.

അതൊരു പഴയ മലയാള സിനിമാ ഗാനമായിരുന്നു; രണ്ടു കാമുകീ കാമുകന്മാർ തമ്മിലുള്ള മനോഹരമായ ഒരു സംഭാഷണം: “Ethra neramaay njan….Kaathu kaathu nilppu…..”, അതായത് “എത്ര നേരമായി ഞാൻ കാത്തു നിൽക്കുന്നു...” എന്ന് അർത്ഥം വരുന്ന പാട്ട്. ചിലർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആരോ ചിരിച്ചു. അടുത്ത വരിയിൽ വേറൊരാൾ കൂടി പങ്കുചേർന്നു. മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ, ദേഷ്യത്തിലും സംഘർഷത്തിലുമായിരുന്ന അപരിചിതർ പരസ്പരം പുഞ്ചിരിക്കാനും ഒന്നിച്ച് മൂളാനും പഴയ കൂട്ടുകാരെപ്പോലെ സംസാരിക്കാനും തുടങ്ങി. വരി വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോഴേക്കും ആ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിയിരുന്നു.

ടാക്സി ഡ്രൈവറും ഗായകനും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകനും ഒളിമലർ എന്ന എൻജിഒയുടെ സഹസ്ഥാപകനുമായ ജോർജ്ജ് പി.ജെ (ജൂട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടാനാണ് അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്) യുടേതായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. ജോർജ്ജിന് സംഗീതം എന്നത് എപ്പോഴും ഒരു വിനോദത്തിന് അപ്പുറമായിരുന്നു. ആളുകളിലേക്ക് എത്താനുള്ള ഒരു വഴി. അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ. അവർ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിപ്പിക്കാൻ. പലവിധത്തിൽ, വേദനകളെ തിരിച്ചറിയാനും ദയയോടെ പ്രതികരിക്കാനുമുള്ള ഈ സഹജവാസന തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ അധ്യായത്തെയും രൂപപ്പെടുത്തിയത്.

ഇന്ന്, ഒളിമലറിലൂടെ വൈകാരിക അവബോധം, ജീവിത നൈപുണ്യങ്ങൾ, മാനസികാരോഗ്യം എന്നിവ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് സർക്കാർ സ്കൂളുകളിലെ കുട്ടികൾക്കൊപ്പമാണ് ജോർജ്ജ് തന്റെ ഏറിയ പങ്കും സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ക്ലാസ് മുറികളിലോ എൻജിഒകളിലോ അല്ല തുടങ്ങിയത്. ഏകാന്തതയും നിശബ്ദതയും സങ്കടങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു ബാല്യകാലത്താണ് അത് ആരംഭിച്ചത്.

ചെയ്യാത്ത തെറ്റുകൾക്ക് മർദ്ദനമേറ്റത് അദ്ദേഹം ഇന്നും ഓർക്കുന്നു. ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ കളിയാക്കലുകൾക്ക് ഇരയായതും. ആ ഓർമ്മകൾ ഇന്നുമദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ വ്യക്തമായി നിലനിൽക്കുന്നു. എന്നാൽ താൻ അനുഭവിച്ച കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ വെറുപ്പുള്ളവനാക്കുന്നതിന് പകരം കൂടുതൽ സഹാനുഭൂതിയുള്ളവനാക്കി മാറ്റി. കുട്ടിക്കാലത്തും കൗമാരത്തിലും മറ്റ് കുട്ടികൾ അപമാനിക്കപ്പെടുകയോ വഴക്കു കേൾക്കുകയോ കളിയാക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നത് കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് അത് അവഗണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം സ്വാഭാവികമായും അതിൽ ഇടപെട്ടു. മുതിർന്ന ആൺകുട്ടികൾ ചെറിയ കുട്ടികളെ കളിയാക്കിയാൽ ജോർജ്ജ് ഇളയ കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കും. മുതിർന്നവർ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് കണ്ടാൽ അദ്ദേഹം അവർക്കൊപ്പം നടക്കുകയോ കൈപിടിച്ച് സഹായിക്കുകയോ ചെയ്യും.

“വേദന എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു,” അദ്ദേഹം പറയുന്നു. “അതുകൊണ്ട് മറ്റാരും അത് അനുഭവിക്കരുത് എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.”

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനത്തിന് അടിത്തറയായത് ഈ സഹാനുഭൂതിയാണ്. സാമൂഹിക സേവനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നതിന് വളരെ മുമ്പ് തന്നെ ജോർജ്ജിന് മറ്റൊരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു: ഡ്രൈവിംഗ്. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അദ്ദേഹത്തിന് വാഹനങ്ങളോട് വല്ലാത്ത ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അമ്മാവനോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴെല്ലാം, ഗിയർ മാറ്റുന്നതും സ്റ്റിയറിംഗ് തിരിക്കുന്നതും കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ട് ഡ്രൈവറുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരിക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർബന്ധം പിടിക്കുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഡ്രൈവർമാർ ഹീറോകളായിരുന്നു.

പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, 1990-കളുടെ മധ്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരു ഡ്രൈവറായി ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ടൂറിസ്റ്റ് വാഹനങ്ങൾ ഓടിച്ച അദ്ദേഹം പിന്നീട് സ്കൂൾ ട്രിപ്പുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ശ്രദ്ധേയനായി. റോഡിലെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആളുകളുമായുള്ള സമ്പർക്കവും അദ്ദേഹം ഏറെ ആസ്വദിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും മണിക്കൂറുകളോളം സ്റ്റിയറിംഗിന് പിന്നിൽ ചിലവഴിക്കുമ്പോഴും സംഗീതവും ജിജ്ഞാസയും നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു വശവും ജോർജ്ജിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വൈകിയെത്തിയ ഒരു ശബ്ദം

പാട്ടുകളെ സ്നേഹിച്ചാണ് ജോർജ്ജ് വളർന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവ് ചടങ്ങുകളിൽ മനോഹരമായി പാടുമായിരുന്നു, സംഗീതം എപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ വർഷങ്ങളോളം പരസ്യമായി പാടാൻ ജോർജ്ജിന് നാണമായിരുന്നു. പതിനാല് വയസ്സ് വരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം തത്തയുടേത് പോലെ വളരെ കട്ടി കുറഞ്ഞതായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹം നിരന്തരം പരിഹസിക്കപ്പെട്ടു. ഈ പരിഹാസങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ കൂടുതൽ നിശബ്ദതയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടു. വീട്ടിലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ അനുവാദം ലഭിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

കൗമാരത്തിലേക്ക് കടന്നതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിന് മാറ്റമുണ്ടായി. പതുക്കെ കൂട്ടുകാർ അദ്ദേഹത്തെ പാടാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി. നെൽസൺ എന്ന സുഹൃത്താണ് ജോർജ്ജിന് നല്ല ശബ്ദമുണ്ടെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. രാത്രി വൈകുവോളം ടെറസുകളിൽ സുഹൃത്തുക്കൾ ഒത്തുകൂടുമ്പോൾ ജോർജ്ജ് അവർക്കൊപ്പം ചേർന്ന് പഴയ പാട്ടുകൾ പാടുമായിരുന്നു.

കിഷോർ കുമാർ, യേശുദാസ്, മുഹമ്മദ് റാഫി തുടങ്ങിയ ഗായകരെ അദ്ദേഹം ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഡിഡി നാഷണൽ ചാനലിൽ നിന്നും കാസറ്റ് ആൽബങ്ങളിൽ നിന്നും ഉച്ചാരണവും അർത്ഥവും ശ്രദ്ധയോടെ പഠിച്ച് അദ്ദേഹം ഹിന്ദി ഗാനങ്ങൾ നിരന്തരം കേട്ടു. സംഗീതം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവനുമുള്ള കൂട്ടുകാരനായി മാറി.

ഇന്നും സംസാരിക്കുമ്പോഴും തമാശ പറയുമ്പോഴും പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം ജോർജ്ജ് സ്വാഭാവികമായി പാട്ടിലേക്ക് വഴുതിവീഴാറുണ്ട്. തിരക്കേറിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ അപരിചിതരെ കൂട്ടിയിണക്കാൻ അദ്ദേഹം തമാശയും സംഗീതവും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ക്ലാസ് മുറികളിൽ പാടുന്നത് കുട്ടികൾക്ക് മാനസിക ഉന്മേഷം നൽകാനും പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കാനും സഹായിക്കുന്നു.

അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കല എന്നത് സാമൂഹിക സേവനത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ഒന്നല്ല. മനസ്സിന്റെ മുറിവുകൾ ഉണക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണത്. "സംഗീതം ആളുകളുടെ മനസ്സിലേക്ക് തൊടാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നു," അദ്ദേഹം ലളിതമായി പറയുന്നു.

ഡ്രൈവറിൽ നിന്ന് കമ്മ്യൂണിറ്റി ലീഡറിലേക്ക്

വർഷങ്ങളോളം ജോർജ്ജ് ഡ്രൈവിംഗ് തൊഴിലായി തുടർന്നു. പിന്നീട് 2010-ൽ ഒരു ഫോൺ കോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റിമറിച്ചു. ഒരു സുഹൃത്ത് ഫോൺ വിളിച്ച് ജോർജ്ജിനോട് അടുത്തുള്ള സ്ഥലത്ത് വച്ച് കാണാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവിടെവച്ച്, ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ കേപ് ടൗൺ ആസ്ഥാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഗ്ലോബൽ വിഷൻ ഇന്റർനാഷണൽ (GVI) എന്ന അന്താരാഷ്ട്ര വോളന്റിയറിംഗ് സംഘടനയുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെ അദ്ദേഹം കണ്ടുമുട്ടി.

അവർ ജോർജ്ജിനോട് ഒരു ലളിതമായ ചോദ്യം ചോദിച്ചു: ഇംഗ്ലീഷ് അറിയാമോ? അദ്ദേഹം അറിയാമെന്ന് പറഞ്ഞു. വിദേശ വോളന്റിയർമാരുമായി ആശയവിനിമയം നടത്താനും കൊച്ചിയിലെ കമ്മ്യൂണിറ്റി പ്രോജക്ടുകൾ ഏകോപിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരാളെ സംഘടനയ്ക്ക് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ജോലി എന്താണെന്ന് ജോർജ്ജിന് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും വിശ്വസ്തനും ജനപ്രിയനുമായ ഒരു ഡ്രൈവർ എന്ന നിലയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് അദ്ദേഹത്തിന് അനുകൂലമായി മാറി.

അടുത്ത ദിവസം തന്നെ അദ്ദേഹം കമ്മ്യൂണിറ്റി ലിയാസൺ ഓഫീസറായി GVI-ൽ ചേർന്നു. ഒരു ചെറിയ അവസരമായി തുടങ്ങിയത് പെട്ടെന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിത ലക്ഷ്യമായി മാറി. GVI-ൽ, പടിഞ്ഞാറൻ കൊച്ചിയിലെ പാവപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളിൽ വിദ്യാഭ്യാസം, കായികം, ആരോഗ്യം, നിർമ്മാണം, വനിതാ ശാക്തീകരണം എന്നീ മേഖലകളിലെ പരിപാടികൾ ജോർജ്ജ് ഏകോപിപ്പിച്ചു. ഈ പ്രവർത്തനം വിദേശ വോളന്റിയർമാരെ സർക്കാർ സ്കൂളുകളിലേക്കും ദുരിതാശ്വാസ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും വൃദ്ധസദനങ്ങളിലേക്കും എത്തിച്ചു.

അടിസ്ഥാന ശുചിത്വ സൗകര്യങ്ങളില്ലാത്ത സ്കൂളുകളിൽ സംഘടന ടോയ്‌ലെറ്റുകൾ നിർമ്മിച്ച് നൽകി. സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും കുട്ടികളെ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കാൻ വോളന്റിയർമാർ സഹായിച്ചു. സ്കൂളുകളിലും സമുദായങ്ങളിലും പച്ചക്കറിത്തോട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുക എന്ന ആശയം ജോർജ്ജ് മുന്നോട്ടുവെച്ചു. കാലക്രമേണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുകയും അദ്ദേഹം പ്രോഗ്രാം കോർഡിനേറ്ററായി മാറുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രധാനം തസ്തികയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആളുകളുമായുള്ള ബന്ധമായിരുന്നു.

ഒളിമലറിന്റെ ജനനം

GVI-ലെ പ്രവർത്തനകാലത്താണ് ജോർജ്ജ് ആരതി വീരുപിള്ളയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. ആദ്യം വോളന്റിയറായി ചേർന്ന അവർ പിന്നീട് എജ്യുക്കേഷൻ കോർഡിനേറ്ററായി മടങ്ങിയെത്തി. കുട്ടികളുടെ വൈകാരിക ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ചും വിദ്യാഭ്യാസത്തെക്കുറിച്ചും രണ്ടുപേർക്കും സമാനമായ ആശങ്കകളുണ്ടായിരുന്നു. കോവിഡ് മഹാമാരിയുടെ സമയത്ത് GVI-ന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ സ്വതന്ത്രമായി എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് അവർ ചർച്ച ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

ജീവിത നൈപുണ്യങ്ങളിലും വൈകാരിക പഠനത്തിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ആരതി "LifSkool" എന്ന പേരിൽ ഒരു ഓൺലൈൻ സംരംഭം ആരംഭിച്ചു. ജോർജ്ജ് കുട്ടികളുടെ മാനസികാരോഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സ്വന്തം പരിപാടികളും ആശയങ്ങളും വികസിപ്പിക്കുന്നത് തുടർന്നു. ഒടുവിൽ അവർ ഒന്നിച്ച് ഒരു പ്രസ്ഥാനം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ തീരുമാനമാണ് ഒളിമലർ ആയി മാറിയത്.

ഏകദേശം ഒരു വർഷം മുമ്പ് സ്ഥാപിതമായ ഈ സംഘടന പ്രധാനമായും സർക്കാർ സ്കൂളുകളിലും നിർദ്ധന കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്കിടയിലുമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. പഠനകാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിന് പകരം ചെറുപ്പം മുതലേ വൈകാരിക അവബോധം, ആശയവിനിമയം, സഹാനുഭൂതി, മാനസികാരോഗ്യം എന്നിവ ഒളിമലർ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

വൈകാരിക വിദ്യാഭ്യാസം ആരംഭിക്കേണ്ടത് കുട്ടിക്കാലത്താണ്, അല്ലാതെ കൗമാരത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉടലെടുത്ത ശേഷമല്ല എന്ന് ജോർജ്ജ് വിശ്വസിക്കുന്നു. അവരുടെ ഈ കാഴ്ചപ്പാട് ഇതിനകം തന്നെ ശ്രദ്ധ നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഡൽഹിയിൽ നടന്ന ഓൾ ഇന്ത്യ മെന്റൽ ഹെൽത്ത് അലയൻസിന്റെ ചർച്ചകളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ഒളിമലറിന് ക്ഷണം ലഭിച്ചു, അവിടെ അഞ്ചാം ക്ലാസ് വരെയുള്ള ചെറിയ കുട്ടികളോടൊപ്പമാണ് ഈ സംഘടന പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ പലരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കോൺഫറൻസിൽ പങ്കെടുത്ത മിക്ക സംഘടനകളും കൗമാരക്കാരുമായോ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥികളുമായോ ആണ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്.

എന്നാൽ ജോർജ്ജിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതിന് പിന്നിലെ കാരണം വ്യക്തിപരമാണ്. "കുട്ടികൾ ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ," അദ്ദേഹം പറയുന്നു, "പിന്നീടുണ്ടാകുന്ന പല മാനസിക മുറിവുകളും തടയാൻ കഴിയും."

കാഴ്ചപ്പാട് സജീവമായി നിലനിർത്തുന്നു

ഫണ്ട് കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് ഒളിമലറിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി. ഇത്തരം പരിപാടികൾക്ക് സാമ്പത്തികമായി പിന്തുണ നൽകാൻ സർക്കാർ സ്കൂളുകൾക്ക് പലപ്പോഴും കഴിയാറില്ല, സ്വകാര്യ സ്കൂളുകൾക്ക് വൈകാരിക വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതികളിൽ താല്പര്യവും കുറവാണ്.

എന്നാൽ ജോർജ്ജിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഒളിമലറിന്റെ സേവനങ്ങൾ കൂടുതൽ പാവപ്പെട്ട സ്കൂളുകളിലേക്കും ആദിവാസി മേഖലകളിലേക്കും രക്ഷിതാക്കളിലേക്കും അധ്യാപകരിലേക്കും എത്തിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. യുവാക്കൾക്കിടയിലെ ഏകാന്തത, മാനസിക ആഘാതം, ആത്മഹത്യാ ശ്രമങ്ങൾ എന്നിവ കുറയ്ക്കുന്ന മാനസിക പിന്തുണാ സംവിധാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കാണുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രേരണ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.

“നിങ്ങൾ ജീവിച്ചു തീർത്ത അനുഭവങ്ങൾ മാത്രമേ നിങ്ങൾക്ക് സത്യസന്ധമായി മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരാൻ കഴിയൂ,” അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

കുട്ടിക്കാലത്തെ ആഘാതങ്ങൾ ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിനുള്ളിലുണ്ട്. എന്നാൽ അത് തന്നിലെ മനുഷ്യത്വത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നതിന് പകരം ജോർജ്ജ് അതിനെ സഹാനുഭൂതിയും സംഗീതവും സേവനവുമാക്കി മാറ്റി.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ, കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ തെരുവുകളിലൂടെ വാഹനം ഓടിക്കുമ്പോഴായാലും, അപരിചിതരുടെ അസ്വസ്ഥത മാറ്റാൻ നീണ്ട ക്യൂവിൽ നിന്ന് പാടുമ്പോഴായാലും, ബഹളം നിറഞ്ഞ സർക്കാർ സ്കൂളിലെ ക്ലാസ് മുറിയിലിരുന്ന് കുട്ടികളെ വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴായാലും, ജോർജ്ജ് തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ചെയ്ത അതേ കാര്യം തന്നെ തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു: ആളുകൾക്ക് തങ്ങൾ തനിച്ചല്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കാനുള്ള വഴികൾ കണ്ടെത്തുക.