ഷിൽപ സുഗുണൻഡിസൈനിംഗ് സൊല്യൂഷൻസ്

ശാന്തമായ കുമ്പളങ്ങി എന്ന ദ്വീപ് ഗ്രാമത്തിൽ, കുറച്ച് ഉത്സാഹികളായ ചെറുപ്പക്കാർ പതിവായി ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു. ഒഴിവുള്ള മതിലുകളിൽ ചായം പൂശിയും, പ്രാദേശിക സ്‌കൂളിലെ വാട്ടർ ടാങ്ക് വൃത്തിയാക്കിയും, പാവപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് പുസ്തകങ്ങളും ബാഗുകളും സ്റ്റേഷനറികളും വാങ്ങാൻ ചെറിയ തുക സമാഹരിച്ചും അവർ പ്രവർത്തിച്ചു. റൂബിക്സ് ആർട്സ് & സ്പോർട്സ് ക്ലബ്ബിന്റെ ആത്മാവായിരുന്നു അത്—കരുതലിലും കൂട്ടായ്മയിലും അധിഷ്ഠിതമായ ലളിതമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ. അവർക്കിടയിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു, ഇതെല്ലാം നിശബ്ദമായി കണ്ടും അറിഞ്ഞും വളർന്നവൾ. അത് അവളുടെ ചുറ്റുപാടുകളെ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം സർഗ്ഗാത്മക യാത്രയുടെ തുടക്കത്തെക്കൂടിയാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയത്. 

“ഞാൻ എന്നെങ്കിലും ഡിസൈൻ പഠിക്കുമെന്ന് കരുതിയതേയില്ല,” ശിൽപ ഓർക്കുന്നു. “അന്നൊക്കെ വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ പരിമിതികളുണ്ടായിരുന്നു, കരിയർ ഗൈഡൻസൊന്നും ഒട്ടും തന്നെയില്ലായിരുന്നു.” സ്‌കൂൾ പഠനത്തിന് ശേഷം ഏത് വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന് ഉറപ്പില്ലാതെ അവൾ ടൂറിസത്തിൽ ഒരു വർഷത്തെ കോഴ്‌സ് ചെയ്തു. തുടർന്ന് ഒരു ടൂർ കൺസൾട്ടന്റായി കുറച്ചുകാലം ജോലി ചെയ്തെങ്കിലും എന്തോ ഒരു അപൂർണ്ണത തോന്നി. ക്ലബ്ബിലെ ഒരംഗമാണ് ഡിസൈൻ എന്നൊരു സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് ആദ്യം പറയുന്നത്—മുമ്പ് അവൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത ഒരു വഴി. ആദ്യത്തെ തിരിനാളം അവിടെ തെളിഞ്ഞു. പഠനത്തിൽ അധികം ശോഭിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതിയ ഒരാൾക്ക് ഡിസൈൻ തികച്ചും അനുയോജ്യമായി തോന്നി. എന്നാൽ മുന്നോട്ടുള്ള പാത അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. 

എൻ.ഐ.എഫ്.ടി (നാഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഫാഷൻ ടെക്നോളജി) പ്രവേശന പരീക്ഷയെക്കുറിച്ച് അവസാന നിമിഷമാണ് ശിൽപ അറിയുന്നത്. തയ്യാറെടുക്കാൻ ഒട്ടും സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആ വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുക്കാൻ തന്നെ ഉറച്ച് രണ്ടാഴ്ചത്തെ ക്രാഷ് കോഴ്‌സിന് ചേർന്നു. അടിസ്ഥാന കാര്യങ്ങളിലൂടെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, “പെർസ്പെക്റ്റീവ് ഡ്രോയിംഗ്” പോലെ താൻ ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത തികച്ചും പുതിയ ആശയങ്ങളെയാണ് അവൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്.  പരീക്ഷയിൽ മികച്ച വിജയം നേടാൻ കഴിയാത്തതിൽ നിരാശയായ അവൾ മറ്റ് വഴികൾ തിരയാൻ തുടങ്ങി.

അക്കാലത്താണ് ഒരു കൂട്ടുകാരി വേൾഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് ഡിസൈനിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്. തികച്ചും പുതിയൊരു മേഖലയിലേക്ക് കടക്കുന്നതും ഉയർന്ന ഫീസിന്റെ ഭാരവും വലിയ ആശങ്കയുണ്ടാക്കി. കുടുംബത്തിൽ ആരും ഇതുവരെ ഇങ്ങനെയൊരു വഴിയിലൂടെ പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു, അങ്ങനെയൊരു അവസരത്തിന് താൻ അർഹയല്ലെന്ന് പോലും അവൾക്ക് തോന്നിപ്പിച്ചു. വലിയൊരു റിസ്ക് ആണ് എടുക്കുന്നതെന്ന് ശിൽപയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അമ്മയുടെയും സഹോദരന്റെയും പൂർണ്ണ പിന്തുണയോടെ, എന്ത് വന്നാലും നേരിടാൻ ഉറച്ച്, ജീവിതത്തിലെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിന് തുടക്കമിടാൻ അവൾ ഹരിയാനയിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. 

ടെക്സ്റ്റൈൽ ഡിസൈനിലെ ബി.ഡെസ് (BDes) പഠനത്തിന്റെ നാല് വർഷങ്ങളിൽ, പലപ്പോഴും താൻ ആ അന്തരീക്ഷത്തിന് ചേരാത്തവളാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളിലായിരുന്നു പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം എന്നതിനാൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ സംസാരിക്കാൻ അവൾ ബുദ്ധിമുട്ടി. ഫൈനൽ പ്രോജക്റ്റിന്റെ സമയമായപ്പോഴേക്കും, സാധാരണ എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതുപോലെ നോയിഡയിലെ ഒരു ഫാക്ടറിയിൽ പ്രതിഫലമില്ലാത്ത ഇന്റേൺഷിപ്പിന് ചേർന്നു. എന്നാൽ അവിടെയും എന്തോ ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നി. പുകയും തീയും നിറഞ്ഞ ഒരു ഗോഡൗണിലെ ജോലി അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കി; അതിനേക്കാളുപരി, അവിടുത്തെ ആശയങ്ങളോടും ചുറ്റുപാടിനോടും പൊരുത്തപ്പെടാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. 

കഠിനമെങ്കിലും നിർണ്ണായകമായ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോരാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇന്റേൺഷിപ്പ് ഉപേക്ഷിച്ച്, ബാഗും പാക്ക് ചെയ്ത് അവൾ കുമ്പളങ്ങിയിലേക്ക് മടങ്ങി. അത് എളുപ്പമുള്ളൊരു തീരുമാനമായിരുന്നില്ല, എന്നാൽ തനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതില്ലാത്തത് എന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ അതുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു. തന്റെ സ്വാഭാവികമായ സർഗ്ഗാത്മകതയ്ക്ക് ഊർജ്ജം നൽകിയ ആ പഴയ വേരുകളിലേക്കും കൂട്ടായ്മയിലേക്കും സന്തോഷത്തിലേക്കും മടങ്ങാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. സ്വന്തം വൈകാരിക അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ അവൾ തന്റെ ഗ്രാജുവേഷൻ പ്രോജക്റ്റിനായി സ്വന്തമായി ഒരു കളക്ഷൻ ഉണ്ടാക്കി: സത്യസന്ധവും വ്യക്തിപരവുമായ ആ പരിശ്രമം ഏവരുടെയും പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റി.

തന്റെ ഉള്ളിലെ സർഗ്ഗാത്മകതയോട് എപ്പോഴും വിശ്വസ്തത പുലർത്താൻ ശിൽപ ശ്രമിക്കുന്നു. സഹപാഠികളിൽ പലരും കൃത്യമായ ചുമതലകളും വ്യവസ്ഥകളുമുള്ള വൻകിട ബ്രാൻഡുകളിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ, സർഗ്ഗാത്മക സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം വരുന്ന അനിശ്ചിതത്വത്തെയാണ് അവൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രവചനീയതയേക്കാൾ, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുടെയും പുതിയ തിരച്ചിലുകളുടെയും അസ്വസ്ഥതകളാണ് അവൾക്ക് കൂടുതൽ അർത്ഥവത്തായി തോന്നിയത്.

“ഡിസൈൻ എന്നത് അടിസ്ഥാനപരമായി പ്രശ്നപരിഹാരമാണ്,” അവൾ പറയുന്നു. “അത് എളുപ്പത്തിൽ അവഗണിക്കാൻ കഴിയുന്ന വെറുമൊരു ഭംഗി കൂട്ടൽ മാത്രമല്ല.”

വൈകാതെ തന്നെ ഫ്രീലാൻസ് പ്രോജക്റ്റുകളും മുന്നിൽ വന്ന എല്ലാ ജോലികളും അവൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ തുടങ്ങി, വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന സാമ്പത്തിക ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ അവൾ ഉറച്ചിരുന്നു. ആ നിശ്ചയദാർഢ്യമാണ് തുടിപ്പ് ഡാൻസ് ഫൗണ്ടേഷനിൽ അവൾക്കൊരു ഇടം നേടിക്കൊടുത്തത്. ഇപ്പോൾ അവിടെ സർഗ്ഗാത്മകവും ഭരണപരവുമായ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അവൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നു. തുടിപ്പുമായുള്ള ബന്ധത്തിന് വർഷങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും, ഔദ്യോഗിക പദവിയിലേക്ക് എത്തിയത് വലിയൊരു ആത്മസംതൃപ്തി നൽകി.

“എന്നെ ഒരു ഡിസൈനറായി കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; കലയെ സ്നേഹിക്കുകയും കലയോടൊപ്പം ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാളായി അറിയപ്പെടാനാണ് ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്.” 

നിർമ്മാണ പ്രക്രിയ ശിൽപ അത്രയധികം ആസ്വദിക്കുന്നതിനാൽ, പലപ്പോഴും ഒരു പ്രോജക്റ്റിന്റെ തന്നെ രണ്ട് പതിപ്പുകൾ അവൾ ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. ക്ലയന്റിന്റെ ആവശ്യാനുസരണമുള്ള ഡിസൈനിൽ തുടങ്ങുമെങ്കിലും അവൾ അവിടെ നിർത്താറില്ല—സ്വന്തം മനസ്സിന് തൃപ്തിയാകുന്നതുവരെ അതിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒടുവിൽ രണ്ട് പതിപ്പുകളും ക്ലയന്റിന് അയച്ചുകൊടുക്കും, മിക്കപ്പോഴും അവർ അവൾ സ്വന്തമായി ചെയ്ത പതിപ്പാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുകയെന്ന് അവൾ ചിരിയോടെ പറയുന്നു. 

യൂണിവേഴ്സിറ്റി കാലഘട്ടം എത്ര കഠിനമായിരുന്നെങ്കിലും, അത് ശിൽപയെ വിലയേറിയ ഒരു കാര്യം പഠിപ്പിച്ചു—സ്വന്തം ശരീരത്തോടുള്ള പ്രണയം. ചെറുപ്പത്തിൽ പ്രശംസകളൊന്നും ലഭിച്ചിരുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ശരീരനിറത്തിന്റെ പേരിൽ നിരന്തരം കളിയാക്കലുകൾ നേരിടേണ്ടി വരികയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ജീവിതവും കൂട്ടുകാരും നൽകിയ അനുഭവങ്ങളും കാഴ്ചപ്പാടുകളും ആ ചിന്തയെ പതിയെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഇന്ന് അവൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മോഡലിംഗിലേക്ക് ചുവടുവെക്കുന്നു—പോസ് ചെയ്യാനും ഷൂട്ട് ചെയ്യാനും സ്റ്റൈൽ ചെയ്യാനും അവൾക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലെ വളരുന്ന സാന്നിധ്യത്തെ വേറിട്ട ഒന്നായല്ല, മറിച്ച് തന്റെ സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ ഒരു തുടർച്ചയായാണ് അവൾ കാണുന്നത്. ശിൽപയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവൾ പിന്തുടരുന്ന മറ്റേതൊരു കലാരുപത്തെയും പോലെ ഇത് ആവിഷ്കാരത്തിന്റെ ഒരു യാത്ര തന്നെയാണ്.

“കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ എന്നെങ്കിലും പ്രശസ്തയാകുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നം കാണുമായിരുന്നു,” അവൾ ചിരിക്കുന്നു. അന്നൊക്കെ ആളുകൾ ത പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി അത മാത്രമാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ സ്വപ്നത്തിന് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്.

നാട്ടിലെ പലരും ഇപ്പോഴും അവളെ ഒരു “ടെക്സ്റ്റൈൽ ഡിസൈനർ” എന്നതിനേക്കാൾ ഒരു “തയ്യൽക്കാരി”യായാണ് കാണുന്നത്. തദ്ദേശീയ സ്കൂളുകൾ സന്ദർശിച്ച് കുട്ടികൾക്ക് കരിയർ ഗൈഡൻസ് നൽകാനും, ലോകം തുറന്നിടുന്ന വലിയ സാധ്യതകളിലേക്ക് അവരുടെ മനസ്സ് തുറക്കാനും ശിൽപ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അംഗീകാരങ്ങളേക്കാൾ ഉപരി, അകലങ്ങൾ കുറയ്ക്കാനും, പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി ബന്ധപ്പെടാനും, മറ്റുള്ളവരെ വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ പ്രചോദിപ്പിക്കാനുമാണ് അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. 

തന്റെ കരിയറിനെ എങ്ങനെ നിർവ്വചിക്കണം എന്ന് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി അറിയില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കുമ്പോഴും ഒന്നുറപ്പാണ്; ശിൽപയുടെ യാത്ര നിശ്ചയദാർഢ്യവും സമർപ്പണവും നിറഞ്ഞതാണ്. കേവലം ഒരു ജോലി എന്നതിലുപരി സർഗ്ഗാത്മകതയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു ജീവിതരീതി തന്നെ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ആ ഗുണങ്ങൾ അവളെ സഹായിച്ചു. ആ യാത്രയിൽ, അതിജീവനത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചുകൊണ്ട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ അവൾ ശീലിച്ചു. സുസ്ഥിരതയുടെ (sustainability) ശക്തയായ വക്താവായ ശിൽപ, വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യത്തോടെ നിർമ്മിക്കുന്നതിലാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്—അവിടെ കല വെറുമൊരു മാധ്യമം മാത്രമല്ല, ശുദ്ധമായ സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവ കൂടിയാണ്.